Blij voor Bette Westera vanwege dit verheugende nieuws:
“Schrijfster Bette Westera en illustrator Sylvia Weve zijn de winnaars van de Woutertje Pieterse Prijs voor het beste kinderboek van 2014. Zij ontvingen de prijs, ter waarde van 15.000 euro, zojuist voor hun gezamenlijke boek Doodgewoon, een dichtbundel met bijna vijftig versjes rond het thema dood.
Juryvoorzitter Hanneke Groenteman reikte de prijs in Amsterdam uit tijdens de Middag van het Kinderboek, waar veel schrijvers en illustratoren aanwezig waren. Andere genomineerden voor de Woutertje Pieterse Prijs, die voor de achtentwintigste keer werd uitgereikt, waren onder meer Sjoerd Kuyper (De duik) en Anna Woltz (Honderd uur nacht). Doodgewoon is volgens de jury een “groots” boek:
“De taal is vormvast, de illustraties divers en zeer passend, kleurrijk en rijk aan beeldkracht, het samengaan van tekst en beeld is meesterlijk.”
SAMENWERKING MET SYLVIA WEVE
Het is de eerste hoofdprijs voor kinderdichter Bette Westera (1958), die eerder wel tweemaal een Zilveren Griffel won, voor de dichtbundel Ik leer je liedjes van verlangen en aan je apenstaartje hangen (2010) en het prentenboek Held op sokken (2013).
De samenwerking met illustrator Sylvia Weve (1954) is niet nieuw: vóór Doodgewoon maakten zij in 2012 samen al de zeer lovend ontvangen dichtbundel Aan de kant, ik ben je oma niet, waarin ouderdom centraal stond. Voor de illustraties die Weve voor dat boek maakte ontving zij in 2013 het Gouden Penseel, voor de beste kinderboekillustraties. Voor de tekst kreeg Westera een Vlag & Wimpel, een eervolle vermelding van de Griffeljury.
Doodgewoon werd door gunstige kritieken en superlatieven van de jury al als favoriet voor de prijs gezien.
Een korte impressie van de inhoud van het boek.
Bette Westera geldt momenteel als een van de beste versjesdichters van Nederland, een nieuwe stem in de traditie die Annie M.G. Schmidt ooit inzette. Ze dicht vormvast en ritmisch, en altijd met een lichte toets. Ze debuteerde ooit als schrijfster van een kinderbijbel, maar is inmiddels bekend van haar dichtbundels en prentenboekteksten – de laatste jaren maakte ze een aantal zeer geslaagde boeken samen met illustrator Thé Tjong-Khing, zoals Held op sokken (2013) en Kietel nooit een krokodil (2014).”
De opening van de jeu de boulesbaan vandaag in parkje Oud Hortuszicht geschiedde op z’n Vreewijks: in grote getalen waren jong en oud, betrokkenen en geïnteresseerden bijeen om het heuglijke feit bij te wonen. Rita onthulde het scorebord en daarmee de De Caluwé baan. Piet memoreerde hoe het initiatief was ontstaan en hoe de baan zeer voorspoedig en met hulp van velen is gerealiseerd. Hans demonstreerde de spelregels en opende het eerste wedstrijdje op de baan.
Heb je zelf geen jeu de boules-ballen? Geen probleem. Er liggen vanaf 27 maart 2 setjes ballen bij de receptie van Groenhoven. Die zijn door iedereen te gebruiken. Zelf daar ophalen en na gebruik weer terugbrengen.
Met uitzicht op Hortus en Sterrenwacht, buigt Vreewijk zich om de Witte Singel, van het Noordeinde tot aan de Neksluisbrug. Hier wordt al generaties lang het Oranjefeest gevierd door jong en oud samen.
De dag start steevast met een blauwe lucht vol vliegtuigstrepen. Vroeg haasten zich dan vrijwilligers om de tuinen van Groenhoven tot feestterrein om te toveren. Als dat volgens traditie net op tijd gelukt is, begint het feest rond 10.00u met een orgeldraaier, die de jongste jeugd op versierde fietsmuziek door de Witte Rozenstraat leidt.
Bij terugkeer van die juichende horde hijst de oudste bewoonster van het verzorgingstehuis de driekleur, begeleid door het Wilhelmus. Zo opent de Vreemarkt, waar schetsboeken van Einstein en zelfgemaakte cake wedijveren met oude hobbelpaarden voor redelijke prijzen. Iets verderop storten tientallen zich op vreemdsoortige Vreewijksche spelletjes, waaronder zoenenschieten en knuffelvangen. Alles onder de goedkeurende blik van bewoners van Groenhoven.
Er is een optreden van een chansonnier en vaak tovert een clown een wit konijn tevoorschijn. Uiteindelijk is er dan rond 13.30u de Vreewijkloop, een loopfestijn van ongekende weerga in Park Oud Hortuszicht, waar meer dan 80 kinderen op jacht gaan naar roem, medailles en een lintje. Het gejuich van ouders vermengt zich met de live sound van een 15-jarige DJ. Echt feest. Of het nooit verandert. Vreewijk is vrolijk op Koningsdag.
Gisteravond vond de tweede bijeenkomst plaats van de klankbordgroep bestaande uit vertegenwoordigingen van wijken en ondernemersverenigingen. De klanbordgroep wordt geïnformeerd door de projectleider implementatie betaald parkeren van de gemeente over voortgang besluitvorming en planvorming en omgekeerd brengt de klankbordgroep info in namens de vertegenwoordigde groepen.
Gisteren is onder meer besproken dat de klankbordgroep ook na implementatie in Leiden nog een poos in stand blijft oa voor evaluatie van de implementatie en evt bijsturing vanwege ongewenste effecten. Ook is gisteren gekeken naar een eerste plan voor de plaatsing van de nieuwe betaalautomaten. Voor de nieuwe betaalautomaten geldt als uitgangspunt dat je maximaal 250 moet lopen om bij een betaalautomaat te komen. De plaats van de betaalautomaat wordt ook met borden in de wijken aangegeven. Op een later tijdstip, waarschijnlijk ergens in juni, is er voor enkele leden van de klankbordgroep gelegenheid om de nieuwe betaalautomaat te testen. Een verslag volgt tzt.
Zodra de planning definitief is vastgesteld meld ik deze hier.
Heeft u een belang of ervaart u / verwacht u een probleem mbt invoering betaald parkeren in Leiden, neem dan contact met mij op.
Het Witte Singel-Doelencomplex aan de Witte Singel zal worden getransformeerd tot een vernieuwde Humanities Campus. Zie ook: www.toekomstwsd.leidenuniv.nl
Het College van Bestuur van de Universiteit Leiden heeft namelijk op basis van het verkenningsonderzoek, waarbij ook omwonende Vreewijkers betrokken zijn geweest, besloten om voor de herontwikkeling van het WSD-complex een voorbereidingskrediet beschikbaar te stellen.
Met dit voorbereidingskrediet worden de volgende activiteiten uitgevoerd:
het opstellen van een ruimtelijk en functioneel Programma van Eisen
het opstellen van een Nota van Uitgangspunten met de gemeente Leiden
Ruimtelijke en functionele wensen en eisen voor de toekomstige Humanities Campus worden verder uitgewerkt. De gemeente stelt samen met de universiteit een Nota van Uitgangspunten op. Deze kaders hebben we nodig om een stedenbouwkundig plan te kunnen ontwerpen.
Medio 2015 wordt voor alle omwonenden en andere externe belanghebbenden een informatiemarkt gehouden.
Museum Boerhaave organiseert op dinsdag 17 maart 2015 een symposium over de toekomst van het voormalige woonhuis van de kleurrijke Leidse theoretisch natuurkundige Paul Ehrenfest. Aanleiding is het aanstaande vertrek van de huidige eigenaar/bewoner. Het karakteristieke pand in de Witte Rozenstraat was indertijd een trefpunt van grote wetenschappers. Tot de frequente logés behoorden vooraanstaande geleerden als Albert Einstein. Centrale vragen bij het symposium zijn: wat is culturele waarde van het Ehrenfesthuis en is een herbestemming denkbaar die recht doet aan het rijke verleden van dit rijksmonument?
Paul Ehrenfest (1880-1933) was in 1912 de opvolger van de grote Hendrik Antoon Lorentz. Kort na aankomst in Leiden zette zijn vrouw Tatiana Afanasjewa, opgegroeid in Sint Petersburg en als wiskundige actief op het gebied van onderwijsvernieuwing, zich aan het ontwerpen van een nieuw huis in Russische stijl. Resultaat was een grote witte villa bestaande uit twee bouwlagen plus een zolder met kap en met vier gepleisterde lijstgevels. Tot de karakteristieke details van het huis behoort een centrale verwarming uitgevoerd volgens het Russische systeem met horizontale buizen langs de borstweringen.
Direct in 1914 startte Paul Ehrenfest in de door Tatiana mede als colloquiumruimte ontworpen woonkamer-met-schoolbord het beroemde colloquium voor collega-fysici en studenten. Tot de sprekers behoorden grote namen als Niels Bohr, Max Planck en Robert Oppenheimer. Ze overnachtten in de logeerkamer op de tweede verdieping en zetten hun handtekening op de muur van de overloop, waar ze nog altijd ze staan. Ehrenfest hield van felle discussies en rustte niet eer hij een vraagstuk volledig doorgrondde. Zijn zelfmoord in 1933 was mede ingegeven door genadeloze zelfkritiek, het gevoel de moderne natuurkunde niet meer te kunnen bijbenen.
Nu de huidige bewoner voornemens is het huis te verkopen dringt zich de vraag op naar een zinvolle herbestemming die recht doet aan de culturele, wetenschappelijke en historische waarde van het huis. Op het symposium ‘De toekomst van het Ehrenfesthuis’ pakken, onder leiding van directeur Dirk van Delft, sprekers van uiteenlopende achtergrond en expertise de handschoen op. Het gaat om Riemer Knoop (lector Cultureel Erfgoed Reinwardt Academie), Willem te Beest (College van Bestuur Universiteit Leiden; onder voorbehoud), Cor Smit (Leids stadshistoricus), Frits Berends (theoretisch fysicus), Marcel van Dijk (restauratiearchitect) en Wouter Kuyper, bouwkundige, kunsthistoricus en eigenaar-bewoner van het pand sinds 1979.
Het symposium maakt deel uit van een breder onderzoek naar de toekomst van het Ehrenfesthuis, uitgevoerd door het museologisch adviesbureau Projectburo Meeter.
